<template>
	<view class="pages">
		<yingbing-whole-reader ref="reader"
		selectable
		back-show
		:autoplay="autoplay"
		:background="background"
		:color="color"
		:page-type="pageType"
		:split="split"
		unable-click-page
		@single-click="handleSingleClick"
		@double-click="handleDoubleClick"
		@long-click="handleLongClick"
		@started="handleStarted"
		@ended="handleEnded"
		@back="handleBack"
		@change="handleChange"></yingbing-whole-reader>
		<view class="btns" style="bottom: 130px;">
			<button @tap="handleBackground">切换背景色</button>
			<button @tap="handleColor">切换字体颜色</button>
			<button @tap="handleBack">返回</button>
		</view>
		<view class="btns" style="bottom: 80px;">
			<button @tap="autoplay = !autoplay">{{autoplay ? '关闭' : '开启'}}播放</button>
			<button @tap="handleChangeContent">切换{{split == ' ' ? '中文' : '英文'}}</button>
			<button @tap="handlePageType">模式{{pageType == 'scroll' ? '滚动' : pageType == 'real' ? '仿真' : pageType == 'cover' ? '覆盖' : '无动画' }}</button>
		</view>
		<view class="btns" style="bottom: 30px;">
			<button @tap="handlePrev">上一页</button>
			<button @tap="handleJump">跳转</button>
			<button @tap="handleRefresh">刷新</button>
			<button @tap="handleNext">下一页</button>
		</view>
	</view>
</template>

<script>
	export default {
	    data() {
	        return {
				error: 0,
				autoplay: false,
				pageType: 'cover',
				background: '#fcd281',
				color: '#333',
				split: ''
	        }
	    },
	    onReady() {
			// #ifdef H5
			 document.body.addEventListener('contextmenu', function(e){
			    e.preventDefault();
			  });
			// #endif
			this.$nextTick(function () {
				this.render()
			})
	    },
	    methods: {
			handleBack () {
				uni.navigateBack({delta:1})
			},
			handleStarted () {
				uni.showToast({
					title: '前面已经没有了',
					icon: 'none'
				})
			},
			handleEnded () {
				uni.showToast({
					title: '后面已经没有了',
					icon: 'none'
				})
			},
			handlePageType () {
				this.pageType = this.pageType == 'scroll' ? 'real' : 'scroll'
			},
			handleBackground () {
				this.background = this.background == '#fcd281' ? '#0f0f0f' : '#fcd281'
			},
			handleColor () {
				this.color = this.color == '#333' ? '#eee' : '#333'
			},
			handleChange (e) {
				console.log('change', e);
			},
			handleSingleClick () {
				console.log('single-click');
			},
			handleDoubleClick () {
				console.log('double-click');
			},
			handleLongClick () {
				console.log('long-click');
			},
			handlePrev () {
				this.$refs.reader.prev()
			},
			handleNext () {
				this.$refs.reader.next()
			},
			handleJump () {
				this.$refs.reader.change(800)
			},
			handleRefresh () {
				this.$refs.reader.refresh()
			},
			handleChangeContent () {
				this.split = this.split == ' ' ? '' : ' '
				this.render()
			},
			render () {
				const content = this.split == ' ' ? this.getEnglishContent(1) + this.getEnglishContent(2) + this.getEnglishContent(3) : this.getContent(1) + this.getContent(2) + this.getContent(3)
				this.$refs.reader.init({content: content, start: 0, title: '黑暗世界'})
			},
			getContent (chapter = 1) {
				return `第${chapter}章
				　　红中发黑的文字是必须执行的剧情，否则只有死路一条。\n　　作为可以交易鬼物的死魂纸，可以根据该人探知真相进度的贡献度来获得，而篡改关键性剧情，会没收一定数量的死魂纸。\n　　但这并不代表扮演者要完全忠诚地按照剧本说的去做，若果真如此，也只有死这一条路可走！相反，往往需要扮演者打破剧本中固有的剧情，才能够赢得一丝生机！\n　　页面上浮现了一行血字：\n　　【是否打开鬼物商城？】\n　　是。\n　　陈献的眼前出现了一个黑色的页面，边框熊熊燃烧着地狱之火，炙人眼球。\n　　大概二十多个鬼物被挂在页面上，几乎都是动辄需要一两千张死魂纸的鬼物。\n　　目前陈献的100张死魂纸，只够购买一个叫【死亡人眼】的鬼物。\n　　【死亡人眼】：共可使用三次，已被使用两次，剩余可击退一次轻级诅咒鬼魂的攻击，对中级诅咒鬼魂有轻微抑制性作用，对高级和顶级诅咒鬼魂无用。卖家：盲人女孩扮演者凌小薇。（在《猫脸老太太》恐怖剧本中可获得）\n　　页面的血字发生了改变。\n　　【是否使用二十张死魂纸刷新页面？】\n　　现在这个页面他能勉强买的起的就只有一个【死亡人眼】，再用20张死魂纸刷新，恐怕一个也买不了。\n　　陈献当机立断，购买了【死亡人眼】\n　　【鬼物：死亡人眼\n　　死魂纸数量：0】\n　　交易的瞬间，他的手心出现了一种圆润滑腻的触感，带着股若有若无的腥臊味。\n　　陈献打开手心一看，里面有一只玻璃球大小的眼球，上眼皮黏连在上面，很像荔枝，而眼球的瞳仁正对着他。\n　　一种悚然的感觉入骨，他放入了裤兜里。\n　　陈献目前考虑的是，既然鬼物是抵抗鬼魂的唯一手段，那么他就需要更多的死魂纸来购买鬼物。\n　　还有就是，待会儿发现孙晗死亡的是他，他要不要稍微改变一下剧情？比如说，叫上男主角梁鸿一起去发现死亡的孙晗？\n　　不过，现在无论他怎么想都是无用的，要看到时的情况，总之，他想要主动地去探索这个恐怖剧本背后的真相，来获得死魂纸，从而囤积作为保命手段的鬼物。\n　　时间在一点一点的过去，轻微的鼾声逐渐响起，陈献却全然不同，一想到接下来要发生的事情，他就无法睡眠。\n　　好冷……比之前更冷了……\n　　每呼吸一次，都好像吸了一口碎冰渣似的，喉咙都被扎得生疼。\n　　陈献缩了缩身体，将自己裹得更紧些，虽然这并不能让他暖和哪怕一点。\n　　困意汹涌地袭来，眼皮像被重物压上一样越来越重，陈献慢慢失去意识，睡了过去……\n　　“吱——嘎——！”\n　　陈献睁开双眼，巨大的声响仿佛平地一声惊雷，将他猛然惊醒！\n　　旧蓝色的宿舍门竟然开了一道缝隙！\n　　黑黢黢的缝隙后好像隐藏了一只细长的眼睛，让陈献越看越心慌，如果他没记错，门本来是锁着的。\n　　外面不知何时下起了雨，打着窗棂发出“啪啪”的脆响。\n　　“扣………扣…………扣……”\n　　门被从外面敲击着，敲击声速度很慢，好像一个八十老妪在用苍老的手指一下一下敲着。\n　　“扣……扣…扣”\n　　敲击的速度明显加快了。\n　　陈献犹豫着，想来想去，还是在上铺装睡吧，他闭上了眼睛。\n　　敲门声停止了。\n　　静默又回归了寝室。\n　　突然，仿佛要把门撞碎一样，疯狂的敲门声刺入耳膜！\n　　“扣扣扣扣扣扣！！！！！！”\n　　下铺传来了缓慢的窸窸窣窣的脚步声。\n　　是谁出去了？可是先听到开门声再听到脚步声，那是有人进来了？是梁鸿吗？\n　　陈献摸到裤兜里的那个小凸起，手脚冰凉。\n　　一声凄厉的婴儿哭声在寝室内响起，近在咫尺，带着一种在孕妇羊水里的稠密。\n　　“呜哇……呜哇……”\n　　没关系的……今晚死的人是孙晗……只要他一直保持这样的状态……\n　　又没有动静了，无论是敲门声，婴儿啼哭声还是脚步声，都消失了。\n　　剧烈的尿意盈满了陈献的膀胱。\n　　他竭力控制着自己的括约肌，甚至在想，要不直接就尿在床上得了……\n　　死魂纸数量：-2（如果在剧本结束后，死魂纸数量小于-20张，则判定死亡）\n　　看来必须要走剧情了，陈献赶紧睁开眼睛坐起了身子，四周一片漆黑，伸手不见五指。\n　　过段时间后，他的眼睛适应了黑暗，稍微能看清一些东西了。\n　　他看向孙晗那边，那儿的被子里有个背对着他的人形，看不出死活。\n　　既然要发现他的死亡，只能下去了，再找个借口叫一下孙晗。\n　　陈献小心翼翼地踩着梯子下去，结果突然看到梁鸿坐在凳子上背对着他，捧着个电脑，里面放着影像。\n　　这是剧本没有的内容。\n　　“……梁鸿？你不睡觉在这里干什么？”\n　　梁鸿没有理他，只见他的电脑里放着一个宿舍的影像，里面居然出现了陈献！\n　　影像高糊，还是黑白的，但陈献还是认出了自己。\n　　在影像里，陈献被尿意憋醒下了梯子，然后看到了抱着电脑的梁鸿，接着梁鸿转过头来，由于拍摄角度原因，陈献看不到影像里的梁鸿转头后的面目，但是影像里的陈献竟然无比惊骇地尖叫一声，七窍流血地倒在了地上，肠子内脏流了一地！\n　　冷汗顺着陈献的脸
				`
			},
			getEnglishContent (chapter = 1) {
				return `Chapter${chapter}
				Weirdly, Beckey had reached back behind her head for the clip. The last thing her mother had touched before leaving the house. Beckey had opened the jaws. She had finger-combed her hair to shake it out. She had squeezed the plastic clip so hard in her palm that a tooth had broken. She remembered thinking that her mother was going to kill her—I want it back. But then she’d realized that her mother couldn’t kill her ever again because her mother was dead.\n\nBeckey brushed tears from her face as she neared the end of Main Street. Left or right? Toward the lake where the professors and rich people lived, or toward the tiny lots punctuated by doublewides and starter homes?\n\nShe hooked a right, away from the lake. On her iPod, Flo Rida had given way to Nicki Minaj. Her stomach churned the Doritos and cinnamon buns, squeezing out the sugar and sending it into her throat. She clicked off the music. She let the headphones drop back around her neck. Her lungs did that shuddery thing that signaled they were ready to stop, but she pushed through, taking in deep gulps, her eyes still stinging as her thoughts skittered back to sitting on the couch with her mother, chomping on Skinny Girl popcorn while they sang along with Heath Ledger to “Can’t Take My Eyes Off You.”\n\nYou’re just too good to be true …\n\nBeckey ran faster. The air grew stale the deeper she got into the sad neighborhood. The street signs were oddly breakfast-themed: SW Omelet Road. Hashbrown Way. Beckey never went in this direction, especially at this hour. The orangey-red light had turned a dirty brown. Faded pick-up trucks and old cars pocked the street. Paint peeled from the houses. A lot of windows were boarded up. Her heel started to throb from pain. Surprise. The hole in her sock was rubbing a blister. Beckey’s memory tossed out an image: Kayleigh jumping out of bed wearing nothing but a sock.\n\nBeckey’s sock.\n\nShe slowed to a walk. Then she stopped in the middle of the street. Her hands rested on her knees as she bent over to catch her breath. Her foot was full-on stinging now like a hornet was trapped inside her shoe. There was no way she would make it back to campus without skinning off her heel. She was supposed to meet with Dr. Adams at seven this morning to go over her paper. Beckey didn’t know what time it was now, but she knew that Dr. Adams would be annoyed if she didn’t show. This wasn’t high school. The professors could really screw with you if you wasted their time.\n\nKayleigh would have to pick her up. She was a deplorable human being, but she could always be relied on to ride to the rescue—if only for the drama. Beckey reached for her pocket, but then her memory dredged up another set of images: Beckey at the library slipping her phone into her backpack, then later at the dorm dropping her backpack onto the kitchen floor.\n\nNo phone. No Kayleigh. No help.\n\nThe sun was higher above the trees now, but Beckey still felt an encroaching darkness. Nobody knew where she was. Nobody was expecting her back. She was in a strange neighborhood. A strange bad neighborhood. Knocking on a door, asking someone to use the phone, seemed like the beginning of a Dateline. She could hear the narrator in her head—\n\nBeckey’s roommates figured she was taking time to cool down. Dr. Adams assumed she had blown off their meeting because she had failed to complete her assignment. No one realized the angry, young college freshman had knocked on the door of a cannibal rapist …\n\nThe pungent odor of rot pulled her back into reality. A garbage truck rolled into the intersection at the mouth of the street. The brakes squealed to a stop. A guy in a onesie jumped off the back. Rolled a trashcan over. Clipped it onto the lift-thingy. Beckey watched the mechanical gears grinding inside the truck. Onesie-guy hadn’t bothered to look in her direction, but Beckey was suddenly overwhelmed by the feeling that she was being watched.\n\nRape o’clock.\n\nShe turned around, trying to remember if she’d taken a left or right onto this particular road. There wasn’t even a street sign. The feeling of being watched grew more intense. Beckey scanned the houses, the insides of trucks and cars. Nothing stared back. No curtains twitched in the windows. No cannibal rapist stepped out to offer his assistance.\n\nHer brain immediately did that thing that women weren’t supposed to do: chided herself for being scared, pushed down her gut instinct, told her to go toward the situation that frightened her instead of running away like a baby.\n\nBeckey countered the arguments: Get out of the middle of the street. Stick close to the houses because people are inside. Scream your fucking head off if anyone comes close. Get back to the campus because that’s where you’ll be safe.\n\nAll good advice, but where was the campus?\n\nShe edged sideways between two parked cars and found herself not on a sidewalk, but in a narrow strip of weeds running between two houses. In a city, she would’ve called it an alley, but here it was more like an abandoned lot. Cigarette butts and broken beer bottles spotted the ground. Beckey could see a neatly mowed field behind the houses, then the forest just beyond the rise.\n\nGoing into the woods seemed counter-intuitive, but Beckey was intimately familiar with the packed dirt trails that crisscrossed the forest. She would probably find other Type A students riding bikes or heading to the lake to do tai chi or squeezing in an early morning run. She looked up, using the sun as a guide. Heading west would lead her back to campus. Blister or not, she would eventually have to return to the dorm because she couldn’t afford to fail Organic Chemistry.\n\nBeckey tasted a sour burp in her mouth that had a distinct cinnamon undertone. Her throat felt thick. The vending machine treats were pushing for a second appearance. She had to get back to the dorm before she puked. She was not going to barf like a cat in the grass.\n\nWalking between the two houses made her shudder so hard that her teeth clicked. She picked up the pace across the open field. Not running but not exactly strolling, either. The blister felt like a pinch on her heel every time she stepped down. Wincing seemed to help. Then she was gritting through it. Then she was jogging through the field, her back burning with a thousand eyes that were probably not watching her.\n\nProbably.\n\nThe temperature dropped as she breached the line into the forest. Shadows moved in and out of her periphery. She easily found one of the trails that she’d run on a million times before. Her hand reached for her iPod, but she changed her mind. She wanted to hear the quiet of the forest. Only an occasional ray of sun managed to slice through the thick tree canopy. She thought about earlier this morning. Standing in front of the fridge. The cool air cupping her burning hot cheeks. The empty popcorn bags and Coke bottles scattered across the floor. They would pay her back for the food. They always paid her back. They weren’t thieves. They were just too lazy to go to the store and too disorganized to make a list when Beckey offered to shop for them.\n\n“Beckey?”\n\nThe sound of the man’s voice made Beckey turn her head, but her body kept moving forward. She saw his face in the split second between stumbling and falling. He looked kind, concerned. His hand was reaching out to her as she fell.\n\nHer head cracked against something hard. Blood filled her mouth. Her vision blurred. She tried to roll over, but only made it halfway. Her hair was caught on something. Pulling. Tugging. She reached behind her head, for some reason expecting to find her mother’s hair clip. What she felt instead was wood, then steel, then the man’s face came into focus and she realized that the thing that was lodged inside of her skull was a hammer.\n\nAtlanta\n\n1\n\nWill Trent shifted his six-four frame, trying to find a comfortable angle for his legs inside his partner’s Mini. The top of his head fit nicely into the sunroof area, but the child’s car seat in the back was severely limiting his room in the front. He had to grip his knees together so he didn’t accidentally bump the gear into neutral. He probably looked like a contortionist, but Will thought of himself more as a swimmer dipping in and out of the conversation Faith Mitchell seemed to be having with herself. Instead of stroke-stroke-breathe, it was zone out-zone out-say what now?\n\n“So, there I am at three in the morning posting a scathing one-star review about this clearly defective spatula.” Faith took both hands off the steering wheel to pantomime typing. “And then I realize I’d put a Tide pod in the dishwasher, which is crazy because the laundry room is upstairs, and then ten minutes later I’m staring out the window thinking, is mayonnaise really a musical instrument?”\n\nWill had heard her voice go up at the end, but he couldn’t tell whether or not she wanted a response. He tried to rewind the conversation in his head. The exercise did not bring clarity. They had been in the car for nearly an hour and Faith had already touched on, in no particular order, the exorbitant price of glue sticks, the Chuck E. Cheese Industrial Birthday Complex, and what she called the torture porn of parents posting photos of their kids going back to school while her toddler was still at home.\n\n
				`
			},
			getTibetanContent (chapter = 1) {
				return `第${chapter}章
					གལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོན་དང་བསམ་འཆར་གང་རུང་ལ་འཕྲད་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་འདོན་རོགས།ང་ཚོས་མྱུར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་ངེསགལ་ཏེ་མཉེན་ཆས་བཀོལ་སྤྱོད་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་རིམ་ཁྲོད་བྱེད་ནུས་ཀྱི་གནད་དོ
				`
			}
	    }
	}
</script>

<style>
	.pages {
		/* #ifdef APP-NVUE */
		flex: 1;
		/* #endif */
		/* #ifndef APP-NVUE */
		width: 100vw;
		height: 100vh;
		/* #endif */
	}
	.slots {
		position: absolute;
		top: 0;
		left: 0;
		right: 0;
		bottom: 0;
		/* #ifndef APP-NVUE */
		display: flex;
		flex-direction: column;
		/* #endif */
		align-items: center;
		justify-content: center;
	}
	.btns {
		display: flex;
		flex-direction: row;
		align-items: center;
		justify-content: space-between;
		position: fixed;
		left: 0;
		right: 0;
	}
</style>